پس از حادثه کربلا ، شیعیان کوفه به خاطر یاری نکردن حسین بن علی علیه السلام پشیمان شدند و توبه کردند و زدودن ننگ کوتاهی در نصرت امام را در قیام و انتقام از قاتلان سیدالشهدا دیدند .

سلیمان بن صرد خزاعی را که از چهرهای بارز شیعه بود به ریاست برگزیده ، در خانه او گرد آمده و هم پیمان شدند تا دست به قیام علیه امویان بزنند .

آغاز تصمیمشان در سال 61 هجری بود ، لیکن زمان نهضت را در سال 65 هجری قرار دادند . در این مدت ، با جذب افراد به گروه خویش و تهیه سلاح و فراهم کردن امکانات نهضت و پس از مدتی سازماندهی مخفیانه ، سرانجام با جمعیتی 4 هزار نفری قیام کردند و با شعار  "  یا لَثارات الحسین  " ، عازم نخلیه شدند تا از آنجا به سوی شام حرکت کنند . شروع قیام آنان را در عصر مروان بن حکم ، روز چهارشنبه 22 ربیع الثانی گفته اند .

بر سر تربت سیدالشهدا علیه السلام رفتند و پس از زیارت قبر حسین علیه السلام و گریه ها و ناله ها با خدا  چنین راز و نیاز کردند :

پروردگارا  !  ما پسر دختر پیامبرمان را خوار و بی یاور ساختیم ، گذشته مار ببخشای و توبه ما را بپذیر ، که تو توبه پذیر مهربانی ، بر حسین و یاران شهید و صدیق او رحمت فرست . ما تو را شاهد می گیریم که بر همان راه و هدفی هستیم که آنان جان باختند ، پس اگر ما را نبخشایی و رحم نکنی از زیانکاران خواهیم بود .

به خاطر همین اظهار توبه و پشیمانی به  " توّابین " معروف شدند . چون عامل اصلی فاجعه کربلا را حکومت یزید می دانستند ، از آنجا رو به شام نهادند و به عین الورده آمدند و در آنجا با سپاه شام برخوردی شدید داشتند .

پس از چندین روز نبرد سخت ، سرانجام سران نهضت از جمله سلیمان بن صرد که آن هنگام 93 سال از عمرش می گذشت به شهادت رسیدندو انقلابیون چون توان مقابله با سپاه انبوه شام را نداشتند ، شبانه به کوفه رفتند ، البته جمعه هم در درگیری شهید شدند .

رهبران قیام توّابین : سلیمان بن صرد ، مسیّب بن نجبه ، عبدالله بن سعد ازدی ، عبدالله بن وال ، رفاعة بن شدّاد .

نوشته شده توسط بنده خدا در سه شنبه 1388/10/01

لينك ثابت