چرا در فرهنگ شيعه ، هميشه حزن ، اندوه و عزاداري حاكم است ؟ 

  1 – البته در فرهنگ شيعه اعياد بزرگي وجود دارد ؛ مانند : روز تولد چهارده معصوم عليهم السّلام ، عيد سعيد غدير خم ، عيد قربان ، عيد فطر ، مبعث و ... همه روزهاي شادماني و سرور است .

2 – اگر ملتزمان به فرهنگ شيعي ، سرور و شادماني خود را به مانند عزاداري علني نمي كنند ، اشكال از فرهنگ نيست ؛ بلكه پيرامون فرهنگ ، اين كوتاهي را كرده اند .

3 – در فرهنگ اسلامي ، به همان اندازه كه به سوگواري بر اهل بيت عليهم السّلام تأكيد شده است ، به سرور و شادماني نيز توصيه شده است و حتي در كلمات و جملات گوناگوني ، به شادمان كردن ديگران امر شده است .

رسول خدا صلي الله عليه و آله به شادمان كردن فرزندان يتيم مؤمن ، كودكان و مؤمنان دستور داده اند . آن حضرت در حديث زيبايي فرموده اند : « كسي كه مؤمني را شادمان كند مرا شادمان كرده است و هر كه مرا شادمان كند خدا را شاد كرده است » .

4 – يكي از دلايل غالب بودن عزاداري بر سرور و شادماني در فرهنگ شيعي ، ظلمي است كه بر اهل بيت عليهم السّلام رفته است ، ظلمي كه نمي تواند در تاريخ ، برابري براي آن پيدا نمود .

از اين رو ، بديهي است كه در حدّ ظلم عظيمي كه بر امامان معصوم عليهم السّلام رفته است ؛ ياد كردن مظلوميّت آنان در قالب سوگواري ، مرثيه و روضه خواني گسترده تر از شادماني باشد و در اين ميان از آنجا كه ظلمي كه به سيد الشّهداء عليه السّلام شده ، از ظلم هاي ديگر به امامان عليهم السّلام برتر و عميق تر بود ، ذكر مصايب آن حضرت بيشتر و فراگيرتر است .

{{ كتاب پرسشها و پاسخهاي دانشجويي ( ويژه محرم ) }}

نوشته شده توسط بنده خدا در چهارشنبه 1388/10/02

لينك ثابت