شمر بن ذى الجوشن ، جانى شماره يك حادثه كربلا ، پس از جنگ شورشيان كوفه با مختار ، كه فرماندهى چند گروه را به عهده داشت از كوفه متوارى شد و فرار را برقرار ترجيح داد .

اما مختار در تعقيب اين عنصر خبيث بود . لذا ابوعمره كه از افراد بسيار ارزنده و از ياران صميمى مختار بود و كينه قاتلان حسين بن على را در دل داشت ، از طرف مختار مأمور كشتن شمر شد .

ابوعمره با گروهى به تعقيب شمر رفت و او را در يكى از روستاهاى بصره پيدا نمود . ابوعمره طى يك درگيرى مسلحانه ، شمر را زخمى كرد و سپس به اسارت خود در آورد .

او را به نزد مختار آورد ، مختار دستور داد او را گردن زدند و جسد او را در ديگ روغن جوشيده قرار دادند و يكى از اطرافيان مختار ، سر شمر را با پاى خود لگد كوب كرد .  

شمر بن ذى الجوشن ، از سران و شجاعان مردم كوفه بود كه در زمان حضرت على عليه السّلام از شيعيان و طرفداران حضرتش به شمار مى آمد و در جنگ صفين در ركاب على عليه السّلام با سپاه معاويه جنگيد و شجاعت خوبى از خود نشان داد .

اما شمر همانند بسيارى از مردم كوفه ، در راه خود استوار نماند و به خاطر روح نفاقى كه در او وجود داشت ، جزء دشمنان خاندان رسالت در آمد و به حكومت اموى پيوست .    

{{ مقالات حسيني – عليرضا رجالي تهراني }}

نوشته شده توسط بنده خدا در چهارشنبه 1388/10/02

لينك ثابت